In Irak staat de wet echtgenoten toe hun vrouw te ‘tuchtigen’, en volgens het nieuwe religieuze wetboek kan een vrouw alleen een scheiding aanvragen wegens fysieke mishandeling als die herhaaldelijk plaatsvindt. In Afghanistan hebben decreten uit 2026 de gevallen waarin huiselijk geweld überhaupt vervolgd kan worden, ingeperkt. De traditie erachter is expliciet. Koran 4:34 geeft mannen gezag over vrouwen en zegt echtgenoten die ongehoorzaamheid van hun vrouw vrezen, haar te vermanen, haar alleen te laten in bed en haar vervolgens te slaan. In zijn afscheidspreek staat de Profeet echtgenoten toe hun vrouw te slaan, ‘maar niet hard’ (Muslim 1218). En een hadith overgeleverd door Abu Dawud (2147) voegt eraan toe dat een man niet gevraagd zal worden waarom hij zijn vrouw sloeg. Het geweld komt, met andere woorden, met een handleiding.
Vijf jaar na de terugkeer van de taliban vertelde een spreker namens het maatschappelijk middenveld de VN-Veiligheidsraad dat vrouw zijn in Afghanistan inmiddels een misdaad is. In Genève smeken ngo's de Mensenrechtenraad om er op zijn minst over te blijven praten: verleng het mandaat van de rapporteur, houd de dialogen in stand, zet het onderzoeksmechanisme in gang. De rapporteur zelf mag het land sinds 2024 niet meer in.
Sinds 2025 kunnen Iraakse paren het burgerlijk familierecht inruilen voor een sjiitisch religieus wetboek. Dat legt de huwbare leeftijd bij de puberteit, aanvaardt huwelijken zonder getuigen en zonder registratie, kent kinderen vanaf zeven jaar toe aan hun vader en staat een vrouw alleen een scheiding toe als ze in de steek is gelaten, geen onderhoud krijgt of herhaaldelijk wordt geslagen. Iraakse vrouwen vochten om de hervorming minder verschrikkelijk te maken. Zes maanden later maakte het parlement haar erger.
Onze partners
